Hayat çoğu zaman hatırlamakla ağırlaşır. Anılar, pişmanlıklar, kırgınlıklar… Zihnin raflarında biriktikçe insana yer kalmaz. Halbuki unutmak, bazen bir ilaç gibi gelir. Hafifleriz. Düşünmemiz gereken gerçekleri görmeye başlarız. Yapmamız gereken işler, almamız gereken kararlar, yürümemiz gereken yollar… Hepsi o kalabalık hatıraların ardında bekler durur.
İnsan, evrendeki milyarlarca yıldızın, gezegenin, galaksinin arasında bir zerre bile değildir. Kendimizi çok önemli sanıyoruz ama gerçek şu ki; her şeyin bir sonu var ve biz de hem unutacağız hem unutulacağız. Bu dünyada kalıcı olan tek şey değişim. Ve değişimin doğası bazen unutarak mümkün oluyor.
Unutmak bir kaçış değil, bazen bir gereklilik. Ruhun yükünü hafifletmek için, yeniye yer açmak için, kendimizi yeniden kurabilmek için…
Ve Günün Sözü:
*”Bazı şeyleri unutmak, hayatta kalmanın en sessiz yoludur.”
